|
همیشه فکر می کردم حواسم از همه جمع تر است ، مطمئن بودم هیچ چیز نمی تواند از من پنهان بماند ... اما تو این اطمینان را شکستی ... سال هاست که شکسته ای این اطمینان را... آرام ولی مصمم ... اصلا فکر نمی کردم سوم شخصی که حتی یک روز هم فکر مرا مشغول نکرد تو باشی ... تو که خیلی وقت است مرا به ذهن و چشمت راه داده ای ... دلت را نمی دانم هنوز ... نیمه ی مرداد منتظر هر اتفاقی بودم جز تو ... شعرهای حافظ را پس تو بودی که این قدر مبهم کرده بودی هم نام ترین ؟! هیچ کس تا به حال این قدر علامت سوال در ذهن من نکاشته ... تو همه ی معادله های ذهنم را هم به زده ای ... اصلا انگار همان روز اول ذهنم را برداشتی و به جایش صفر و یک کاشتی ... که از هر طرف که می روم یا به تو می رسم یا به هیچ ... دوست داشتن دلیل می خواهد ؟! هنوز دوستت ندارم ، چون دلیل زیاد هست برای دوست داشتنت ... می خواهم بی دلیل دوستت بدارم ... پس صبر می کنم تا مطمئن شوم . |+| نوشته شده توسط مه... در یکشنبه پنجم آذر 1385 و ساعت 21:16  گفته ای هر وقت با دل شکسته بخوانیم اجابتت می کنم اما خوب من ! چرا هر وقت لبخند به صورت دارم نخواسته دعایم را اجابت می کنی ؟! سوء ظن همه ی ذهنم را پر کرده بود آن قدر که حرف هایت را تا پشت گوشم رساندی و جایی لایق نزول نیافتی ... گفتم شاید فراموشم کرده ای یا به حال خودم رها شده ام که این قدر در سکوت به سر می برم ... آرامشی نبود در آن سکوت ... دنیا بی صدای تو رنگی ندارد عزیز ! آن روز وقتی دستم را گرفتی ، آن شب وقتی مجالم دادی تا دور یک میز بنشینم و ساعت ها از تو گل بگویم و گلستان بشنوم فهمیدم هستم هنوز ... اما کمی کوچک تر ... تنها جایی که کوچک شدن افتخار آمیز است همین جاست ... در محضر تو ... چرا که آن گاه تو را بزرگ تر دارم و تو هرچه حرف نا گفتنیت بیشتر باشد بزرگتری و تو چه قدر دوست داشتنی و حیرت انگیزی ، معبود! گفته ای حق ندارم نا امید شوم ... نشدم ... نمی شوم ... اصلا مگر کسی که تو را دارد می تواند امید نداشته باشد ... امیدوارم روزی فرا برسد که من هم حرف های زیادی برای نگفتن داشته باشم . امیدوارم روز به روز برایم ناشناخته تر شوی تا به یقین برسم ... |+| نوشته شده توسط مه... در شنبه سیزدهم آبان 1385 و ساعت 22:44 به نام خودت سلام و ممنون ... به خاطر دیروز که کنارم ایستادی و دستم را گرفتی ... تو اگر نبودی نای ایستادن نداشتم . و ممنون به خاطر فردا ... با کلی عذر خواهی البته چون امانت دار خوبی نبوده ام تا به حال . مثل فردایی وقتی چشمم را به روی این همه رنگ گشودی لابد در گوشم گفتی مراقب باش رنگی نشوی !!! اما چرا نشنیدم ؟ یا شاید هم شنیدم اما از همان روز اول این رنگ ها هوش از سرم برده بود که گوش ندادم . امروز یک نفر پرسید چند ساله شده ای ؟ نمی دانستم سن کدام را بگویم ... سن یافته هایم را ، سن بافته هایم را ، سن بیهودگی ها یا سن هرزه گردی ها و به انتظار صبح نشستن ها را ... هنوز به دنیا نیامده ام ... کاش فردا متولد شوم ... یک با دیگر کمکم می کنی ؟! |+| نوشته شده توسط مه... در چهارشنبه سوم آبان 1385 و ساعت 22:38 قطعا به تو ختم نمی شود کسی که با تو آغاز شد ... پاییز تا همین سال پیش برای هر دو ما یک معنی داشت ... میلاد ... اما حالا پاییز مرا به یاد همدردی با برگ های فریب خورده می اندازد ... و تو را نمی دانم به یاد چه؟! کاش دنیا آن طور که ما می خواستیم پیش می رفت آن وقت اگر حتی تو را نداشتم هم این قدر زخم بی تو بودن مدام تازه نمی شد روی تنها قلبم ... همان طور که ملامت می کنم ملامت می شوم به دل بستن به کسی که اگر هم همه چیز بود اما چون خدا نخواسته بود هیچ چیز نبود ... حالا منم با یک شب قدر از دست رفته که در روز تولدم بهترین هدیه شده بود از طرف همان خدا که ما را با هم نخواست و یک مژده که اگر بندگانم سراغ مرا از تو گرفتند بگو من نزدیکم و اجابت می کنم دعای کسی را که مرا می خواند ... خدای من با همه ی صداقت می خوانمت فقط مرا از حصار آن چه از آن می ترسم نجات بده ... |+| نوشته شده توسط مه... در یکشنبه نهم مهر 1385 و ساعت 14:47 نمی دانم با کدام آهنگ در خواب هایم بیدار شدم وقتی دامنم پر از ستاره هایی بود که رنگ همیشه با تو را داشت ... چه قدر گریه کرده بودم آن شب و چه کودکانه از تو می خواستم خودت را به من نشان دهی و تو ... می دانستی که می دانم هستی و انگار خندیده بودی و مرا به حال خودم رها ... رها که نه ...تو مرا به حال خودم نگاه می کردی و من تو را عجولانه می جستم ... عجولانه در نتایج کارهایم ... در انتظار استجابت دعاها و در لحظه شماری برای رسیدن صبح ... تو آن شب در اشک هایم بودی ... من قطره قطره تو را چشم می ساییدم و تو گونه هایم را نوازش می کردی ...گذشت آن روزهای شیرین و حالا من در آرزوی فقط یک لحظه خلوت با تو چشم هایم را شوره زار ... هستی حتی حالا ... وقتی که من امید را گم کرده ام و از همه چیز و همه کس خسته ... اما نه به پررنگی آن روزها که انسان را از تو طلب می کردم ... خودت را از ثانیه هایم نگیر ... |+| نوشته شده توسط مه... در شنبه هشتم مهر 1385 و ساعت 0:0 برای با تو بودن کسی را کم ندارم ... از همان اول هم تو بودی و من و همه ی حرف های جا مانده در گلویم ... هیچ وقت احساس نکردم تنهاییم را ... سر به آسمان می ساییدم و به شب نشینی ستاره ها می رفتم ... بزرگ نبودم ولی حد و اندازه ی خودم را داشتم ... اما انگار خواستی طعم تنهایی را به من هم بچشانی که حضور همیشگی ات را بی صدا کردی و من رها شدم . کاش سر به هوا بودم ... ولی نیستم ... حالا فقط گم شده ام ... اتفاقن دل خوش چیزی هم نیستم ... این لحظه ها حالم را بد می کند ... نمی مانم ... می خواهم از این پس باز فقط تو باشی که ناگفته هایم را می شنوی تا حرفی برای گفتن نداشته باشم ... فقط در این حال صدایت را خواهم شنید و شنیدن صدایت می ارزد به نبودن هر چیزغیر تو ... سلام |+| نوشته شده توسط مه... در شنبه یکم مهر 1385 و ساعت 23:53
این همه ی آن چیزی است که باید به شما می گفتم :
.................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... .................................................................................................................................... ....................................................................................................................................
خدانگهدار |+| نوشته شده توسط مه... در پنجشنبه بیست و سوم شهریور 1385 و ساعت 13:4 انگار تا می گویم می خواهم با تو باشم گلویم را می فشارد ... که این گونه خفه می شوم به فرجام بی تو بودن . تو هم شاید بدت نمی آید که ببینی چه قدر تاب می آورم در جدال ، برای تو ... هنوز حسود است و من انگار این حسادت را از هم نشینی با او برای خود به ارمغان آورده ام ... خوش ندارم ببینم کسی بیشتر از من دوستت دارد ولی ... دلیل ناخوشی ام حتمن همین است ... هنوز به انحصار تو در نیاورده ام خودم را هر چند هستم .
حتا همان لحظه ای که رودررویت ایستاده ام و عصیان را به زمانه می پیچم ... هم آن هم به حضور روشنت دل قرص کرده ام ... و گرنه من بی تو یعنی ... من بی تو هم... مگر می تواند باشد ؟!
یک طرف تو ایستاده ای با همه ی مهربانیت و همه ی بهانه های قشنگی که خاص تواند برای این که دستم را بگیری و یک طرف ... یک طرف... عجیب است که این طرف هیچ چیز نیست . ومن همین جا در مقابل تو جا خوش کرده ام و تو باز دستم را می گیری ...راستی این دست های خود توست ؟چه گرم و مهربان!
همیشه همه را کفایت می کنی ... |+| نوشته شده توسط مه... در یکشنبه نوزدهم شهریور 1385 و ساعت 23:10 شیرین ...
در ابتدای خلوت دریا باز چشمم به نقش چشم شما افتاد دریا عجیب رنگ نگاه توست ، آرام ، عاشقانه ، ولی صیاد - هرچند رد فاصله پر رنگ است - چیزی به چشمهات نمی ارزید تنهاترین صداقت دنیا که می شد به پای هرم تبش جان داد من چکه چکه خاطره هایم را با آبی نگاه تو پیوستم حالا برای از تو سرودن دیر ... آن روزها چرا نشدم فریاد ؟ یک اعتراف ساده ولی وحشی : من از همان تبسم اول عا... اَه ، شقشقیه توی گلویم شد اما نشد که تو بروی از یاد یک بار زخم خورده ام از خود تا یک عمر بی بهانه بسوزم با دریای حسرتی که صدف هایش آبستن نگاه تو شد فرهاد! |+| نوشته شده توسط مه... در دوشنبه ششم شهریور 1385 و ساعت 1:37 من و دریا غزلی ناب سرودیم از تو غزلی مثل تو نایاب سرودیم از تو بس که زیبا شده آنان که ندانند تو را در خیال اند که در خواب سرودیم از تو آسمان بود که از دست زمین می افتاد بس که ما در تب و در تاب سرودیم از تو گر چه با " بوسه ای از دور" دلی خوش کردیم خوش تر از آن شب مهتاب سرودیم از تو تشنگی آه چه ها با من و این شعر نکرد هر چه با حنجره ی آب سرودیم از تو موج بر موجشکن خورده فقط می فهمد که چه بی تاب در این قاب سرودیم از تو
محمدعلی بهمنی
|+| نوشته شده توسط مه... در چهارشنبه یکم شهریور 1385 و ساعت 22:37 |
ترجمه قالب
|
